Aναίμακτο Lifting

 

 photo 16

Δεν παρακολουθώ καμιά τηλεοπτική εκπομπή εδώ και πολύ καιρό. Μόνο ειδήσεις βλέπω στο ΣΚΑΪ πού και πού, λόγω ώρας, μου είναι πιο βολικό, και αυτό κάνοντας δυο τρία άλλα πράγματα συγχρόνως. Ενημερώνομαι αποκλειστικά από το ίντερνετ ενώ όταν είμαι στο γραφείο μου ή στο γραφείο του σπιτιού μου παίζει μόνιμα κάποιο μουσικό κανάλι ή το CNN.

Πραγματικά βρήκα τον εαυτό μου που εδώ και περισσότερο από οκτάμηνο δεν παρακολουθώ ελληνική τηλεόραση, τόσο που έχω φτάσει να μη γνωρίζω ανθρώπους που λόγω Hello! θα έπρεπε να τους γνώριζα. Ευτυχώς έχω συνεργάτες να με ενημερώνουν: τι, ποιοι, πού. Έχω αμέτρητες προτάσεις να παρευρεθώ σε πρεμιέρες νυχτερινών μαγαζιών, θεατρικές πρεμιέρες, εγκαίνια, εκθέσεις και ένα σωρό άλλα που γίνονται, δειλά μαζεμένα και ψιλομίζερα σε αυτή τη δυσβάσταχτη εποχή.

Δεν υπάρχει χρόνος ξεκούρασης έτσι όπως έχω επιλέξει να "τρέχω" κυριολεκτικά και μεταφορικά τη ζωή μου και η νύχτα έρχεται αναμφισβήτητα ως λύτρωση, ο καναπές μου και οι ροζ χνουδωτές παντόφλες, ανυπέρβλητη στιγμή, ιερή σχεδόν!

Βλέπω στις φωτογραφίες του κοινωνικού ρεπορτάζ, αλλά και στο instagram συνομήλικές μου να διασκεδάζουν σε μπουζούκια, κλαμπ, πρεμιέρες και πραγματικά θαυμάζω το κουράγιο τους, αφού ξέρω πως κι αυτές έχουν παιδιά όπως κι εγώ και μερικές μάλιστα δουλεύουν σε πολύ υπεύθυνες θέσεις - δεν αναφέρομαι σε ανεπάγγελτες κυρίες.

Έχουν διάθεση, όρεξη, κέφι να ξενυχτούν, να διασκεδάζουν, ακόμα και τώρα που νιώθω πως μας έχει σβήσει κάποιος το διακόπτη και είμαστε χωρίς καμία ενέργεια, όλοι οι Έλληνες.

Αυτό είναι το ηλικιακό γήρας, σκέφτομαι, κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη αγανακτώντας για τα οκτώ (!) παραπάνω κιλά που κάνω υπεράνθρωπες (άρχισα, επιτέλους) προσπάθειες να απαλλαγώ.

Κάθε κιλό και βάρος στο σώμα και στο μυαλό μου, κάθε κιλό και μια μεγάλη στεναχώρια και μονομανία και αυτοκαταστροφή της παλιάς Έλενας τα τελευταία πολύ πολύ δύσκολα χρόνια που τελικά τελειωμό δε βρίσκω να έχουν...

Ψάχνω για ρυτίδες. Ίσως κάποιες εμφανίστηκαν στα πλαϊνά των ματιών μου όταν χαμογελώ... δε θυμάμαι να είχα τόσες πιο παλιά.

Το σχήμα του προσώπου μου, πάλι, κι αυτό δεν είναι όπως μια δεκαετία πριν. Και γιατί να είναι, άλλωστε; Μου το όφειλε η ζωή; Ήρθε η κατάρρευση του Σινικού Τείχους, λέω στην κόρη μου όταν προσπαθεί να μου πει πως φαίνομαι ακόμα λίγο μικρότερη από όσο πραγματικά θα δήλωνα ευθαρσώς αν δεν είχα κληρονομήσει κι εγώ το ρητό της αγαπημένης μου μητέρας: "Είμαι όσο θέλω, δείχνω ό,τι θέλω και απαγορεύω κάθε ημερομηνία''. Άλλωστε δεν ήταν τυχαίο πως η τελευταία της επιθυμία πριν το τέλος ήταν να μην αναγράφει ποτέ και πουθενά σε μνήμα η ημερομηνία γέννησής της.

"Αυτά είναι για τις ληξιαρχικές πράξεις, εμείς δεν έχουμε ηλικία κορίτσι μου", μου έλεγε πάντα.

Τώρα τι να της ομολογήσω; Πόσες φορές έχω γεράσει όλα αυτά τα τελευταία χρόνια κατά δεκαετίες; Πόσο έχω υπερβεί και καταπατήσει το σκεπτικό της άπειρες φορές;

Κάποτε με ένοιαζε αρκετά η εικόνα μου. Πάντα βέβαια σε πολύ λογικά πλαίσια, ποτέ μανιακή, ποτέ εμμονικά. Δε βάφομαι και δε βαφόμουν ποτέ ιδιαίτερα, make up φορούσα και φοράω ακόμα πιο σπανιότατα πλέον και μόνο βράδυ σε σοβαρές περιστάσεις.

 

 

photo 53

Bάφομαι ακριβώς σε τέσσερα λεπτά και δε χρησιμοποιώ ποτέ βάση.

 

Φοράω μόνιμα μπεζ ανοιχτόχρωμο κραγιόν και βάφομαι σε ακριβώς τέσσερα λεπτά. Κομμωτήριο τα τελευταία χρόνια πηγαίνω μόνο για βαφή μια φορά στις 35 ημέρες, ενώ στεγνώνω τα μαλλιά μου με το πιστολάκι μόνη μου, σχεδόν, ακόμα και  στο κομμωτήριο πλέον και εξαφανίζομαι σαν να με κυνηγούν μετά τη βαφή. Κόβω τις άκρες των μαλλιών μου κάθε δυο μήνες δυο πόντους αυστηρά και μόνο αυτό.

Λούζομαι πάντα μόνη μου με σταθερά προϊόντα πολλά χρόνια τώρα και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν έχω βάλει extensions στα μαλλιά μου αφού ο Πανάγαθος μου έδωσε μακριά ολόισια μαλλιά.

Έτσι πλέον λούζομαι και αναχωρώ με σχεδόν βρεγμένα, νωπά μαλλιά για κάθε μα κάθε έξοδο όσο επίσημη ή casual είναι αυτή.

Πάνε τα ψαλίδια και οι σκάλες στα μαλλιά των αγαπημένων μου Τρύφωνα και Στέφανου Βασιλάκη, που τόσο αγαπάνε το ίσιο "κοριτσίστικο" ακόμα μαλλί μου για πειραματισμούς.

Βαρέθηκα κάθε είδους κόμμωση και τα τελευταία τρία χρόνια δε χτενίζομαι από κανέναν επαγγελματία - άλλωστε βγαίνω σπάνια...

 

 

 

photo 28

Στα μάρμαρα του μπάνιου μου στοιβάζονται τα ίδια καλλυντικά χρόνια τώρα αφού δεν αλλάζω μάρκες και προϊόντα εύκολα.

 

 

Τα καλλυντικά μου τα βλέπω σχεδόν ίδια τα τελευταία δέκα χρόνια να με κοιτούν στο μάρμαρο του μπάνιου μου. Δώδεκα χρόνια είναι, ίσως και παραπάνω που φοράω το αγαπημένο μου άρωμα.

Δεν ψωνίζω ποτέ σκιές, μολύβια, μάσκαρες ενώ η αγορές μου είναι στάνταρ - μόνο ένα concealer που σταθερά ψωνίζω από τη "Μake up for ever", το ίδιο νούμερο και χρώμα τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια.

Πλήξη και ανία για κάποιαν beauty editor, που δουλεύει σε περιοδικά που διηύθυνα και διευθύνω, θα πει κάποιος, αλλά πραγματικά βαριέμαι απίστευτα το συνονθύλευμα όλων αυτών των beauty συσκευασιών...

Τα δώρα και τα cream tests, που μου στέλνουν φίλες beauty editors, (τα καλύτερά μου είναι τα MAC  και τα Estee Lauder) με βγάζουν από την beauty routine μου και αφού μου τα υποστηρίζουν σθεναρά οι ειδήμονες, δεν έχω παρά να τους εμπιστευθώ. Τα φωτογραφίζω για το blog μου, όμως τα μοιράζομαι με όλους. Επίσης φοράω μια απαρχαιωμένη ιατρική κρέμα ημέρας που τη βρίσκω μόνο σε μια αισθητικό, καθαρίζω το πρόσωπο μου τρεις φορές την ημέρα με αντισηπτικό αφρό και σκουπίζομαι από τα δεκατέσσερα στο πρόσωπό μου μόνο με χαρτομάντιλα και ποτέ πετσέτα. 

 

 

photo 32

 

Μάλλον είμαι η ζωντανή πλήξη του beauty editor, όπως λέει η κόρη μου, η οποία είναι το άλλο άκρο από εμένα, αφού νομίζω πως είναι έτοιμη beauty editor - αυτό άλλωστε μαθήτευσε για λίγο στην αγγλική ''Vogue'' ένα καλοκαιράκι.

Μάλλον θα "σταφιδιάσω" για τα καλά πλέον;" τη ρωτάω και γελάω με θλίψη.

Μα δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ περισσότερο, είναι μάταιο, αφού ξέρω οι κρέμες και όλα τα συναφή δεν κάνουν τα  θαύματα του Ιησού.

Αν πάω ένα δεκαήμερο διακοπών, με κλειστά τηλέφωνα παρά μόνο για γλυκές καληνύχτες από τα παιδιά μου που θα μου λένε "ξεκουράσου, μανούλα" και τον σύζυγο να με διαβεβαιώνει πως όλα είναι τέλεια και ποτέ δεν ήταν καλύτερα, το ίντερνετ ανοιχτό μόνο για χαλάρωση, τα mail κλειστά, ξάπλα στον ήλιο με δυο φίλες μου και άλλους δυο γκέι φίλους μου και section spa και Pilates, θα γυρίσω δεκαπέντε χρόνια νεότερη! Μπορεί και περισσότερο, τώρα που το σκέφτομαι, από το delete που θα κάνω στο φρενοκομείο που ζω καθημερινά και φυσικά από το συνεχές ακατάπαυστο γέλιο που θα ξαναθυμηθώ αυτό το δεκαήμερο να επαναφέρω στη ζωή μου, αφού θα χαλαρώσω με τους φίλους μου - πράγμα σπάνιο.

Να ένα mini αναίμακτο λίφτινγκ! Όμως, ποιος μπορεί να με διαβεβαιώσει πως όλα θα λειτουργούν πίσω μου για μένα, αλλά χωρίς εμένα; Όταν δουλεύω είκοσι ώρες την ημέρα με έναν εγκέφαλο που κατασκευάζει σχέδια ρούχων, υφάσματα, πατρόν, τυπώματα υφασμάτων κοσμήματα μαζί με συνεντεύξεις, εξώφυλλα, εφορίες, οφειλές και άλλα τέτοια ευτράπελα, πώς είναι δυνατόν να βρεθούν αυτές οι Άγιες Μέρες απόδρασης για μένα, αφού ούτε τις δυο ώρες μιας βραδινής εξόδου δεν μπορώ πλέον να αντέξω και προτιμώ τον καναπέ μου;

 

photo 44

 

 

Πρόσφατα σε μια σπάνια κοσμική συνάντηση -μεσημεριανή για να εξηγούμαστε, γιατί το βράδυ έχω και ένα μικρό ακόμα παιδάκι να βάλω για ύπνο και αυτό είναι ισχυρή δέσμευση- με ρώτησαν στα πλαίσια μιας συνέντευξης τι γνώμη έχω για τις πλαστικές επεμβάσεις!!!!

Τι εννοεί η καλλίπυγος δημοσιογράφος; αναρωτήθηκα σκοτεινά, και η σκέψη πως η κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου στο πρόσωπό μου μάλλον έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται αισθητά, με έκανε να σκεφτώ πως οι άλλοι βλέπουν αυτό που δε βλέπω ή δε θέλω να δω ακόμη εγώ...

Πλαστική, ενέσεις, κολλαγόνα, μπότοξ, νήματα, μεσοθεραπείες, λίφτινγκ...

Όλα τα γνωρίζω, φυσικά, αλλά ποιος είναι αυτός ο γενναίος που κάθεται να τα κάνει, όχι λόγω φόβου για τον πόνο (στον πόνο αντέχω πολύ), αλλά κυρίως φόβου για το αποτέλεσμα.

Έχω δει (λόγω επαγγέλματος και επαγγελματικής διαστροφής) καλλονές να καταστρέφονται μετά από ένα καλλωπιστικό χειρουργείο.

Άλλες, πιτσιρίκες στην ηλικία ακόμα, να κάνουν μπότοξ και άλλα ενέσιμα, που ούτε γνωρίζω τι περιέχουν.

Να φουσκώνουν χείλια, μάγουλα, κροτάφους, κορίτσια που δεν έχουν πατήσει καν τα 30.

Πλαστικές στο στήθος βάζοντας τρία size μεγαλύτερο στήθος από αυτό που είχαν ως φυσικό.

Ξέρω γυναίκα που έκανε έως και πλαστική στα γόνατά της για χαλάρωση, τα οποία ήταν παρεμπιπτόντως και άψογα με γυμνό οφθαλμό (πού να κοιτάξω εγώ τώρα τα δικά μου...).

 

photo 31

 

Αν δε μου αρέσω κάποια μέρα, θα εξαντλήσω την έρευνα για τον καλύτερο χειρουργό και θα κάνω -ελπίζω- ένα επιτυχημένο facelifting για να θυμίζω εμένα δεκαπέντε χρόνια πριν, με τα ίδια ζυγωματικά, χείλια και ίδιο βλέμμα - συνηθίζω να λέω. Αλλά μια βαρυσήμαντη κουβέντα είναι αυτή...

Όμως, ποιος γιατρός μπορεί να μου εγγυηθεί πως θα είμαι πάλι εγώ; Πως θα μου αρέσω εγώ, η Έλενα, εγώ που δεν ήμουν ποτέ καλλονή, αλλά απλά και μόνο εγώ που με συνήθισα να  με κουβαλώ και να με περιφέρω τόσα χρόνια τώρα; Πώς θα πω "χαλάλι ο πόνος το μαυρισμένο μπλαβί πρησμένο πρόσωπο για ένα και παραπάνω μήνα", αν υπάρχουν έστω και λίγες πιθανότητες να γίνω μια 'Αλλη, που ίσως είναι ομορφότερη αλλά θα είναι μια Άλλη; Και, μετά, ποιος αρχίζει ενέσεις συντήρησης, μποτοξ υαλουρανικα, κ.λπ. κ.λπ. - εγώ που έχω ημικρανία το  μισό μήνα κάθε μήνα χωρίς αυτά; Το δε μπότοξ, όποτε το έχω κάνει, μου δημιούργησε ακόμα πιο πολλές ημικρανίες. Διαπιστωμένα, έχω την εντύπωση (κι ας έκανα το ελαχιστότατο, καθότι υποχόνδρια) ότι δε μοιάζω σαν το μωρό της Ρόζμαρι - και τη Ρόζμαρι απο το πρήξιμο μαζί! "Γλυκιά μου, αποδέξου το, γερνάμε - φυσικό, αφύσικο, αλλά γερνάμε" μου λέει ο άντρας μου, αναίσθητα...

Όλες οι σελέμπριτις που έχω συναντήσει, όλες -μα όλες- όταν πατούν τα 50-και-κάτι τρελαίνονται.

Το γυμναστήριο γίνεται τρίωρο και καθημερινό, αρχίζουν τους μαραθώνιους, λες και είναι ο Μπολντ σε προετοιμασία για  Ολυμπιάδα, το ποσοστό λίπους τους φτάνει στου γιου μου, που είναι αθλητής και έχει 11%...

Το στόμα από το τράβηγμα φτάνει ελαφρώς να κάνει παρέα στο αφτί, ενώ η έκπληξη σαν να είδαν τον Άγιο Ραφαήλ σε όραμα μπροστά τους μεσημεριάτικα είναι 24ωρη.

Δικαίωμά τους, βέβαια, άλλα αυτά βλέπω στη φάση που είμαι τώρα που δε θέλω να βγαίνω να συναναστρέφομαι - έχω δηλαδή κοινωνική υπερκόπωση και σκέφτομαι πως εγώ είμαι το λάθος .

Καλύτερα μάχιμη, υπερβολική, αλλά γυναίκα χωρίς ηλικία, έστω και με επεμβάσεις, έστω και με υπερβολές; Αναρωτιέμαι...

Ύστερα σκέφτομαι τη μάνα μου, που μου έλεγε πως η ομορφιά δεν εξαφανίζεται ποτέ, αλλά εγώ τη μάλωνα που ξόδευε τα χρήματά της σε απίστευτες κρέμες και πρέπει να ήταν και από τις πρώτες Ελληνίδες που έκαναν μπότοξ (κρυφά από εμένα, αφού τη βρήκα με μελανιές και νόμιζα πως την είχαν χτυπήσει!), αν και δεν το είχε ανάγκη. Είχε εξαίσια επιδερμίδα χωρίς ρυτίδες, μέχρι και την ημέρα που έφυγε για πάντα, το δέρμα της ήταν το δυνατό της σημείο.

Ωστόσο, συζητώντας στα τελευταία της ραντεβουδάκια μαζί μου, σχολιάζοντας μαζί με τα σοβαρά και φέρνοντας, εγώ πάντα, την κουβέντα στα ελαφρά και εύθυμα, μου έλεγε κοιτώντας φωτογραφίες σταρ απο το αγαπημένο της Hello! πως καμία απο όλες αυτές τις γυναίκες που έχουν κάνει επεμβάσεις δεν μπορει να κρύψει την ηλικία της.

Όλες -μα όλες- δείχνουν ξεκάθαρα την ηλικία τους, απλά μερικές συνεχίζουν να έχουν μια φυσική φρεσκάδα...

Μου δίνεις ξεγνοιασιά, απαλλαγή ευθυνών και ελευθερία από τα προβλήματα που με καθηλώνουν; Θα γίνω 20 χρόνια νεότερη, σκέφτομαι...

Αυτή είναι και η απάντησή μου περί λίφτινγκ: τα ενέσιμα κολλαγονοιειδη τα απεχθάνομαι, τα βρίσκω φρικαλέες μεταμορφώσεις, καταστροφικές για όλες μας, ύποπτα για τον καρκίνο του παγκρέατος και για το μόνο που παρακαλώ τον Ύψιστο, προς το παρόν, είναι αυτό: να με βοηθήσει να συγκρατηθώ να μην κατέβω μεταμεσονύκτια στο ψυγείο και γίνει η μάχη του Ελ Αλαμέιν, γιατί ξέρω τι υπάρχει φαγώσιμο και πού ειναι κρυμμένο...

Η τιμωρία μου για τις κραιπάλες και την αδιαφορία μου τα τελευταία χρόνια για τον οργανισμό μου είναι, χριστουγεννιάτικα, να θρέφομαι με βρύα και λειχήνες του δάσους και στην καλύτερη κονιορτοποιημένες "σκυλοτροφές" πρωτεϊνούχες - εκδίκηση ολίγων θερμίδων για αμαρτωλές ασυγκράτητες υπάρξεις, όπως η υπογράφουσα που ξέσπαγε τον ψυχικό της οδυρμό στα μπίτερ σοκολατάκια τόσο καιρό τώρα...

 

photo 46

No filters, no retouch!

 

Αυτά περί πλαστικών επεμβάσεων, διορθωτικών, προσθετικών και αλλων καλλωπιστικών.
Όλα τα λύνω με δέκα μέρες απόλυτης ξεγνοιασιάς και γέλιου με φίλους - το δικό μου αναίμακτο λίφτινγκ!

 

 

Έλενα

"Στάσου, μύγδαλα!"
Αντίστροφη μέτρηση