Περί τίτλων και δακρύβρεχτων ιστοριών

223162 - Αντίγραφο

 

Προχθές το βράδυ, 2 Νοεμβρίου είχα τα εγκαίνια της jewelry boutique ASHK στην Κηφισιά.
Είχα αποφασίσει να μην αφήσω κανάλια να έρθουν για συνεντεύξεις, αλλά συζητώντας με τους συνεργάτες μου στο "Hello!" συμφώνησα πως δεν είναι ηθικά σωστό απέναντι σε συναδέλφους που προσπαθούν να τροφοδοτήσουν με υλικό τις πρωινές εκπομπές τους.
Μια αλυσίδα είμαστε με την τηλεόραση, στην τελική. σε κάποια κοσμικά (και μόνο) θέματα.
Εγχώρια σόουμπιζ θα ερχόταν, σκέφτηκα και λογικό μου φάνηκε να έρθουν κάμερες, με την προϋοπόθεση της ευγένειας εκ μέρους τους, αν και έχει φοβηθεί το μάτι μας με τη δημοσιότητα ( γιατί σε βγάζουν σε διάφορα σάιτ καλοπροαίρετων πως έχεις κερδίσει το τζακ ποτ του ΟΠΑΠ ).
Ωστόσο γέλασα πολύ και σατιρίσαμε με την κόρη μου αργά χθες βράδυ όταν έβλεπα τα στιγμιότυπα από τη δική μου συνέντευξη.
Από ένα ερωτηματολόγιο πολύ σωστών ερωτήσεων για το πώς διαχειρίστηκα και διαχειρίζομαι την κρίση, το κλείσιμο και την καταστροφική θλίψη από τις εκδόσεις Λυμπέρη και πολλά άλλα ενδιαφέροντα, έραψαν και έκοψαν πάλι, "χαρτοκολλητική!"
Ο τίτλος τύπου "Κοριτσάκι με τα σπίρτα", που διάβασα, με έκανε να αναφωνήσω γελώντας "ΕΛΕΟΣ"!.
Είπα λοιπόν στην κόρη μου πως διάβασα Φρεντυ Γερμανό σε ηλικία 9 ετών, το βιβλίο του" Τζιμυ ( Κάρτερ, γαρ) πάρε ένα φιστίκι ".
Μεταξύ άλλων πολλών έλεγε ο αγαπημένος Φρεντυ πως είδηση για ένα δημοσιογράφο εφημερίδας δεν είναι πως "λυσσασμένος σκύλος δάγκωσε άνθρωπο" αλλά το ακριβώς αντίθετο, "λυσσασμένος άνθρωπος δάγκωσε σκύλο!"
Έτσι λοιπόν μετά από πολλά και εγκάρδια που είπα, κατέληξα να με κοιτώ με έναν σπαραξικάρδιο τίτλο (μόνο ήχο μπουζουκιού δεν είχε): "ΗΜΟΥΝ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΦΕΔΕΣ"...
Ηρεμήστε, παιδιά των σάιτ, καταλαβαίνω πως μέσα στις απίθανες ειδήσεις της Ελλάδας που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει θέλετε και κάτι να χαλαρώνει ο αναγνώστης ή ο τηλεθεατής.
Αλλά όλοι εσείς που κάνετε μοντάζ και βάζετε τίτλους, κόψτε το στιλ "Βασιλάκης Καϊλας" γιατί μας διαβάζουν και παιδιά.
Είπαμε πως η δουλειά αρχίζει από το πρώτο σκαλοπατάκι, από το ''Αλφα'', αλλά μη βάλουμε και την ένδυση Μάρθα Βούρτση για να το δραματοποιήσουμε.
Όταν δουλεύεις από τα δεκαοχτώ δε γίνεσαι διευθυντής στα δεκα εννιά - εννοείται!
Το τραβάει η εποχή μας το δράμα και την υπερβολή, αλλά, ως γηραιότερη και με πείρα στη δημοσιογραφία περιοδικών, θέλω να σας πω πως η δημοσιογραφική κλάψα μόνο κακό κάνει σε κάθε προϊόν.
Θετική ενέργεια και ωραίους ελληνικούς τίτλους με κοινωνικό νόημα χρειαζόμαστε.

Έλενα

Υ.Γ

Παραθέτω το απόσπασμα μιας "πτωχής ατυχήσασας και παραστρατημένης", όπως εγώ προχθές για να ευθυμήσετε και να καταλάβετε όσοι έχετε χιούμορ.

"Έλενα Μακρή Λυμπέρη: «Ήμουν το κορίτσι που κουβαλούσε τις σακούλες και έφτιαχνε καφέδες"

«Έχω ζήσει τις απόλυτες στιγμές απόγνωσης»

Για το ξεκίνημά της στο χώρο των media και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε τότε μίλησε στην κάμερα του «Happy Day» η Έλενα Μακρή Λυμπέρη.

«Όλοι έχουμε βιώσει το τέλμα. Ωστόσο, τι γίνεται; Πρέπει να στηρίζεσαι στα πόδια σου, να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις» δήλωσε, συμπληρώνοντας: «Πάντα ήμουν θωρακισμένη. Γεννήθηκα θωρακισμένη. Γιατί γεννήθηκα στα δύσκολα. Δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Δουλεύω από 18 ετών. Έχω γνωρίσει τις απόλυτες στιγμές απόγνωσης, πριν γνωρίσω τον άντρα μου. Και τα κατάφερα, πάλι τα κατάφερα μόνη μου. Εγώ γεννήθηκα για τα δύσκολα, όχι για τα εύκολα. Αυτή η ερώτηση πρέπει να πάει σε κάποιες άλλες "Σταχτοπούτες". Ήμουν το κορίτσι που κουβαλούσε τις σακούλες, το κορίτσι που έφτιαχνε καφέδες για την προϊστάμενη ή τη διευθύντριά της, για κάθε φωτογράφιση ήμουν η πρώτη που έτρεχε, που κανόνιζε. Όλα αυτά πήραν χρόνια! Με ταπεινότητα η πορεία έχει μια συνέχεια. Μέσα από την ταπεινότητα μπορείς να διαχειριστείς την πτώση, την ήττα, την αδυναμία, το φταίξιμο».

 

Media

Ciao Franca....