Ciao Franca....

franca

 

Πριν από λίγη ώρα έμαθα πως πέθανε ξαφνικά η θρυλική διευθύντρια της ιταλικής ''Vogue'', Franca Sozzani, και σοκαρίστηκα.
Δεν ήξερα πως ήταν άρρωστη, η τελευταία φορά που επικοινώνησα ήταν όταν, στέλνοντάς της το look book με την πρώτη μου συλλογή ρούχων, μου ευχήθηκε καλή επιτυχία.
Τη Φράνκα την γνώρισα φυσικά μέσα από τη δεκαετή θητεία μου στην ελληνική ''Vogue''. Ήταν σε σειρά σπουδαιότητας μετά την Anna Wintour, η Carrine Roitfeld και η Franca: Οι τρεις μεγάλες κύριες του κολοσσού της έντυπης Βίβλου της Μόδας. Όλες οι υπόλοιπες κύριες διευθύντριες έπονταν, μερικές προσπαθώντας ανεπιτυχώς να κοπιάρουν τις παραπάνω... Η Φράνκα ήταν σίγουρα στην ανατροπή της ανεπανάληπτη. Όσο όμορφη σαν μορφή του Μποτιτσέλι, τόσο γήινη και δυναμική στο μικροσκοπικό της σώμα... Πρωτογνωριστήκαμε στο ετήσιο dinner της Conde Nast, δείπνο παρθενικό τότε για εμένα, και ήταν εξαιρετικά φιλική, αφού γνώριζε τον άνδρα μου από παλαιότερη συνάντησή τους.

 

PicMonkey Collageoge

 

Ήταν μια φυσιολογική γυναίκα, σκληρά εργαζόμενη και μητέρα ενός αγοριού (που τώρα είναι σκηνοθέτης) σαν εμένα και εσάς φαινομενικά καθόλου party animal ή εκκεντρική σαν προσωπικότητα, αν και θα μπορούσε. Φυσιολογική, αλλά για τις επαγγελματίες στον κόσμο της μόδας που γνωρίζω εγώ εικοσιπέντε χρόνια, μια ακούραστη σκληρή επαγγελματίας όπως οι περισσότερες αν όχι όλες οι διευθύντριες των κορυφαίων τίτλων. Η κορυφή δεν είναι καθόλου εύκολο επίτευγμα, χρειάζεται εκτός από πειθαρχία, ατελείωτη εργασιομανία, θυσίες και πολλές πολλές απογοητεύσεις. Συνήθως όσες και επιτυχίες - αν όχι περισσότερες...

Η Φράνκα, υπέροχα μακιγιαρισμένη και ντυμένη πάντοτε με έναν λυρικό, ρομαντικό τρόπο, πάντα με τα λεπτοκαμωμένο άκρα της να στολίζονται από σικ γόβες και ένα αειθαλές κλασικό ρολόι-αντίκα χεριού με μαύρο λεπτό υφασμάτινο λουράκι. Τα μαλλιά της έφταναν συνήθως ως τη μέση της πλάτης της αφού σπάνια τα έκοβε (νομίζω τελευταία μόνο τόλμησε πιο κοντό μήκος) φυσικά κυματιστά μαλλιά κοριτσιού και όχι μεγάλης γυναίκας, ξανθά σαν το στάχυ. Ήταν η προσωποποίηση της φυσικής κομψότητας και της old school θηλυκότητας. Είχαμε συναντηθεί κατ' ιδίαν αρκετές φορές αλλά συνήθως βλεπόμασταν εφήμερα στις επιδείξεις δυο τρεις φορές τον χρόνο, περιστοιχισμένες από το γνωστό πάντα fashion crowd.
Γράφεται πως αρρώστησε ξαφνικά τον τελευταίο χρόνο. Αστραπιαία, ωμά, "έφυγε"...

Έζησε μια υπέροχη, δοξασμένη και καταξιωμένη ζωή με μια σπάνια καριέρα. Δεν ξέρω αν ήταν ευτυχισμένη αν και γνώριζα την εποχή εκείνη έναν γοητευτικό, ευγενικό συνεργάτη της που πάντοτε ήταν στο πλευρό της και την κοίταζε με βλέμμα στοργής.

Το έργο της στην Ιταλία -και φυσικά παγκόσμια- στον κόσμο της μόδας σφραγίστηκε με την ιταλική Vogue που την έκανε σπουδαία και πανίσχυρη.
Σίγουρα θα την θυμούνται παλιοί συνάδελφοι όπως εγώ για πάντα, αλλά και χιλιάδες άλλοι στον ανισόρροπο και πολλές φορές αλαζονικό κόσμο της μόδας.
Άλλωστε όπως μου είχε πει ένα υψηλά ιστάμενο πρόσωπο στην βαθμίδα της Vogue παγκοσμίως ''Ο τίτλος της editor in chef της Vogue στην ζωή σου είναι ο πιο αξιόλογος τίτλος για επιτύμβια μαρμάρινη πλάκα ''.
Once an editor always an editor dear!


Είμαι σίγουρη πως πάνω από τον αμφιταλαντευόμενο, εικονικά πλασμένο κόσμο της μόδας, κάπου εκεί ψηλότερα από τα φώτα της πασαρέλας του ουρανού, η Φράνκα έχει πια το δικό της αστέρι.

Έλενα