Ποια Ενωμένη Ευρώπη, κύριε Ντάισελμπλουμ;

 

 FullSizeRender 1

 

Διάβασα με ελαφρό μειδίαμα την ιστορική πλέον δήλωση Ντάισελμπλουμ, που ξεσήκωσε θύελλες στη Βουλή και στα social media, όπου γράφτηκαν επικές ατάκες, αλλά διάβασα και το κείμενο της πασιονάριας, κυρίας Αναγνωστόπουλου.
Πάλι καλά που δεν εκστόμισε το αμίμητο ο κύριος Ντάισελμπλουμ, ''τα ποτά και τα ξενύχτια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια''. Θα μπορούσε, τόσες φορές ''σύρε κι έλα'' στην Ελλάδα ο άνθρωπος, να είχει μάθει παροιμίες, ήθη και έθιμα του τόπου μας...
Μη φταίει που είδα πρόσφατα μια φωτογραφία του με τη συμβία του; Ανατρίχιασα... "Τσάμπα πάει το λεβεντόπαιδο, το κλαίει η μανούλα του" είπα φωναχτά.
Και, καλά, οι άρρενες της χώρας, αγαπημένε μου, Ντάισελμπλουμ, εμάς όμως γιατί να μας πάρει η μπάλα;
Οι συνταξιούχοι, από την άλλη;
Όλοι πρώτο τραπέζι πίστα στον Βέρτη τη βγάζουν καθημερινώς με το Walker αγκαλιά;
Όλοι τεμπέληδες, ρεμάλια της κοινωνίας, κλεφτοκοτάδες πάππου προς πάππο;
Και, καλά, είναι γνωστό πως έχουμε πάψει πλέον να παράγουμε οτιδήποτε και έχουμε υποταχθεί στη μοίρα μας, αλλά οι σοβαρές παγκόσμιες έρευνες άλλα λένε, αγαπημένε μου, ξανθέ Ολλανδέ.
Δουλεύουμε, οι καψεροί, περισσότερο από παρά πολλούς άλλους στην ΕΕ - ίσως δε ρίχνουμε τη μύτη μας για κατώτερες δουλειές, έχουμε φάει την πετριά ''εμένα-που-με-βλέπεις-ήμουν-για-άλλα- φτιαγμένος '', αλλά είναι τόσων πολλών χρόνων οι συσσωρευμένες αμαρτίες μας, που όποιος αναλάβει έργο εξυγίανσης και αρχίσει από το Δημόσιο, θα βρεθεί σε λαγούμι σε δεκαήμερο ή θα κάνει τον κόκορα στο τρελοκομείο σαν τον Κωσταντίνου στο "Ξύπνα Βασίλη".
Στα σοβαρά, όμως, και επανέρχομαι στην τάξη, η δήλωση του Ντάισελμπλουμ προσωπικά καθόλου δε με ξάφνιασε, διότι ο άνθρωπος σε μια στιγμή, προφανώς χωρίς αυτοέλεγχο, σκασμένος ίσως από τα σαΐνια μας στη διαπραγμάτευση, είπε δυνατά αυτό που πίστευε και πιστεύει.
Και το χειρότερο; Δεν είναι ο μόνος στην Ε.Ε που το πιστεύει. Ίσως ξαφνιαστείτε, αν γίνει γκάλοπ, πόσοι είναι αυτοί οι ολίγοι από τους βορειοευρωπαίους που ΔΕΝ το πιστεύουν. Λόγω της θέσης μου στη διεύθυνση της ελληνικής ''Vogue'' επί 9 χρόνια, δούλευα συστηματικά εξ αποστάσεως, αλλά και πολύ συχνά γύρω από ένα τραπέζι με όλες τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες, πολλές φορές, ομολόγους μου.

Αυτό που εκστόμισε ο Ολλανδός τεχνοκράτης είναι αυτό που πίστευαν όλοι μα όλοι (εκτός Ιταλίας και Ισπανίας, Ινδίας ίσως, και χωρίς να παίρνω όρκο, γιατί πάντα η Ελλάδα ήταν από μόνη της ξεχωριστή κατηγορία) στη δουλειά που βρισκόμουν. Το διαπίστωνα ξανά και ξανά, με ντροπή, όταν άρχισε η κρίση και όσο εμπλεκόταν η Ελλάδα με το Δ.Ν.Τ.
Βέβαια οφείλω να πω πως το αντικείμενό μου, η ελληνική ''Vogue'', έβγαινε άψογο από το επιτελείο και τους συνεργάτες μας, αποστομωτικά εξαιρετική, παίρνοντας πάντα διθυραμβικά σχόλια από όλους, κάτι που συμβαίνει πάντα όταν οι Έλληνες δουλεύουν σοβαρά. Κάνουμε θαύματα με λιγοστά μέσα και σε ασύλληπτο λιγότερο χρόνο από όλους, όταν ασχοληθούμε σοβαρά, ικανοί Έλληνες, με οποιοδήποτε αντικείμενο, είτε επιστημονικό είτε τεχνολογικό. Το κίνητρό μας είναι καθαρά να αποδείξουμε πως δεν είμαστε αυτό που νομίζουν οι άλλοι για εμάς.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, καλεσμένη τον Ιούλιο του 2012 από τους Dolce & Gabbana στο αρχαίο θέατρο της Σικελίας, σε ασύλληπτη παράσταση όπερας, να κουβεντιάζω στο διάλειμμα χαλαρά με τη συμπαθέστατη διευθύντρια της γερμανικής ''Vogue'' και το σύζυγό της, που τη συνόδευε ως τουρίστας στο ταξίδι, καθισμένοι ανάμεσα στην Ιζαμπέλα Ροσελίνι, τη Μόνικα Μπελούτσι και το ζεύγος Κόλιν Φερθ (άσχετο, αλλά ωραία ανάμνηση).
''Και πολύ λίγα μέτρα σάς επιβάλλουν η Άγκελα Μέρκελ και ο Σόιμπλε, είναι πολύ ελαστικοί με τους Έλληνες, δεν μπορείτε να δανείζεστε αιωνίως χωρίς να δουλεύετε'' ξέσπασε ο σύζυγος της κυρίας διευθυντού, ένας 50άρης γκριζομάλλης επιβλητικός Γερμανός, με μαύρα γυαλιά μυωπίας κοιτάζοντάς με ευθεία στα μάτια.
Έμεινα ασάλευτη για λίγο, κρατώντας την αναπνοή μου, για να μην του πω κάτι για τους προγόνους του στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα και γίνουμε μέσα στο θέατρο κανονική ελληνορωμαϊκή τραγωδία, αλλά από τη δύσκολη θέση και την αιωνιότητα της στιγμής με έβγαλε η συνάδελφός μου και συμβία του, η οποία είπε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ''μην του δίνεις σημασία, είναι πολύ μερκελιστής και πολύ αυστηρός κύριος καθηγητής''...
Όμως το κακό είχε γίνει. Δεν του ξαναμίλησα σε όλο το ταξίδι, τον πέρασα γενιές δεκατέσσερις νοερώς και ίσως να έσπασε και τα δυο του πόδια στο σκι στο χωριό του στο Τιρόλο, από τις ελληνικές κατάρες που έφαγε. "Τι να πεις;" σκεφτόμουν και πώς να αντιταχθείς όταν δεν είσαι σε πλεονεκτική θέση, αλλά αντίθετα ζητάς δανεικά;

Να του αραδιάσω τις κλισέ δικαιολογίες, όταν εσείς ήσασταν με τα ρόπαλα εμείς γράφαμε φιλοσοφία και τα συναφή; Γνωστά αυτά, και μπράβο μας, αλλά αυτά είναι πνευματική ιδιοκτησία των προγόνων μας, που, αν μας έβλεπαν τώρα, θα έπιναν μαζικά κώνειο για να απαλλαχθούν από εμάς.
Εμείς οι νεοέλληνες τι έχουμε να επιδείξουμε;

Και κυρίως απέναντι σε μια Γερμανία, που έτρωγε μόνο πατάτες και δούλευε για να ξαναγίνει πρώτη βιομηχανική δύναμη, αφού μόλις είχε αιματοκυλήσει την Ευρώπη... (και της κάναμε και τα στραβά μάτια, να μην πάρουμε μετά αυτό που δικαιούμασταν από αυτήν... Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι, δηλαδή, από εμάς τα ξεφτέρια της διαπραγμάτευσης)...
Τα δύο επόμενα βράδια, μέσα από ασύλληπτες εορταστικές εκδηλώσεις για την ALTA MODA COLLECTION των Dolce 7 Gabbana, συνομίλησα με ένα σωρό γνωστούς αλλά και αγνώστους, στο ευρύ κοινό, ανθρώπους της βιομηχανίας της μόδας.
Όλοι είχαν το ελαφρό σχολιάκι πρόχειρο, πως το Δ.Ν.Τ δεν μπορεί να στρώσει τους αναρχικούς Έλληνες.
''Τι έγινε, βρε παιδιά, όλοι εναντίον μας, εμείς που είμαστε τα καλύτερα παιδιά έξω καρδιά;'' σκεφτόμουν και προτίμησα να μιλάω με Ιταλούς, Ισπανούς και Βραζιλιάνους για να μην ακούω τα ίδια και τα ίδια.
Στα επόμενα χρόνια κάθισα και επεξεργάστηκα μόνη μου αλλά και μέσω συζητήσεων με σοβαρούς επιχειρηματίες της χώρας μας το γιατί τόση λάσπη στα μούτρα μας;
Αναλογιστείτε και εσείς : Να έρχεται κάθε τόσο και λιγάκι ένας συγγενής σας να σας ζητάει δανεικά και αγύριστα να σας λέει πως ''να, μωρέ αδερφέ, τώρα περιμένω το ο.κ για μια δουλειά και όλα τακτοποιούνται" και εσείς να τον πετυχαίνετε πρώτο τραπέζι στον Καρρά να πετάει λουλούδια, στη Luisa να αγοράζει Fendi ή σε μπανγκαλόου στον Αστέρα (δε γράφω Μύκονο, γιατί έχει γίνει πλέον βαρετό κλισέ, υπάρχουν κι αλλά μέρη στην Ελλάδα για να ξοδέψεις χρήματα)...
Και αυτό το αλισβερίσι να γίνεται για χρόνια... Και εσείς να τον δανείζετε συνεχώς, με τόκο γιατί γίνατε και λίγο δραχμοφονιάδες και τοκογλύφοι μετά από τόσα χρόνια δανεισμού. Σίγουρα όμως το συγγενή τον έχετε κατατάξει όχι στους ατυχήσαντες αυτής της ζωής, αλλά στους επαγγελματίες πονηρούς ζήτουλες του τύπου ''έχει ο Θεός, βολευτήκαμε και φέτος''...
Ύστερα έρχεται το καθεστώς της Ενωμένης Ευρώπης. Ποιας Ενωμένης, παιδιά; Με οράματα θα ζούμε; Είναι δυνατόν ο Βορειοευρωπαίος, που είναι ρομποτάκι στην εργασία του, στις υποχρεώσεις του στο κράτος (και έχει ένα κράτος που του παρέχει περίθαλψη, παιδεία ασύλληπτη, δρόμους, πόλεις, αστυνόμευση κ.λπ. κ.λπ. ) -όσοι έχετε ταξιδέψει πολύ στη Βόρεια Ευρώπη θα με καταλάβετε- να γίνει αδελφοποιητός με τον ανυπόταχτο, εξωστρεφή Έλληνα, που στο DNA του κυλά ήλιος, φως, τρέλα, Αιγαίο και επανάσταση του '21;
Δεν έχουμε, δυστυχώς, -και φυσικά είναι η ταπεινή μου γνώμη και διαβάστε κάτι άλλο αν δε συμφωνείτε, αλλά μη φωνασκείτε ως άγριοι του διαδικτύου- καμία, μα καμία σχέση με τους Ευρωπαίους, δεν κατορθώσαμε να σκεφτόμαστε ως Ευρωπαίοι όλα αυτά τα χρόνια της ένταξής μας στη Ε.Ε, να σκεφτόμαστε δηλαδή έτσι: πρώτα το συμφέρον του συνόλου και μετά ο εαυτός μας, να ψηφίζουμε δημάρχους, βουλευτές και πρωθυπουργούς με κριτήρια αξιοκρατικά και υπέρ του συνόλου. Πλέον, μας χωρίζει ένα ασύλληπτο χάος και αυτό δυστυχώς δε γεφυρώνεται με το ποσοστό των νέων παιδιών που σπούδασε ή σπουδάζει ή έχει δουλέψει για ένα διάστημα στο εξωτερικό και μετά επιστρέφουν στην 'Ελλάδα. Γιατί, πολύ απλά, επανέρχονται στο ελληνικό αμίμητο σύστημα και πρέπει να πορευτούν με αυτό, γιατί αλλιώς...
Βαρέθηκα να ακούω ''Αυτό αν το έκανες στην Ολλανδία, τη Σουηδία, τη Γερμανία θα σου είχαν πάρει το δίπλωμα, το διαβατήριο, το σπίτι''' κ.λπ." κ.λπ., αλλά εμείς σαν εθισμένοι στην αμαρτία να την επαναλαμβάνουμε - και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου σε μερικά.
Είμαστε άλλος λαός, ελαστικός, με τα λάθη μας, τις αδυναμίες μας, με μια καρδιά ψυχοπονιάριακη, να γίνουμε θυσία για τους αδύναμους και κατατρεγμένους, να δίνουμε θάρρος στο χωριάτη και ας μας έχει ανεβεί στο κρεβάτι. Όμως, πλέον, μας το έχει πάρει το κρεβάτι και φεύγει... Μια ψυχή που όμοιά της βρίσκεις στους ανατολικούς λαούς, με ένα χιούμορ και σαρκασμό ασύλληπτο, με μια περηφάνια που ξεσηκώνεται πάντα, μα πάντα, για λάθος λόγους και με λάθος αποτελέσματα.
Λαός με ένα ταμπεραμέντο παθιασμένο, που μας οδηγεί να ζούμε, να τρώμε, να σπαταλούμε σαν να είναι η τελευταία μέρα της ζωής μας. Φιλότιμοι; Ναι, σίγουρα!
Το ακριβώς αντίθετο του Βορειοευρωπαίου, που δεν είναι χειρότερος άνθρωπος από εμάς, απλά είναι άνθρωπος με διαφορετική φιλοσοφία, που δεν έχει κανένα μα κανένα κοινό στοιχείο με εμάς.
Μα με ποιους μοιάζουμε και καταλαβαινόμαστε, τέλος πάντων; Με τους Τούρκους, μου είπε κάποιος πρόσφατα. Θα διαφωνήσω. Τα τελευταία χρόνια έρχομαι πολύ συχνά σε επαγγελματική επαφή με το λαό αυτό και δε βρίσκω ότι μοιάζουμε πέρα τα ίδια λαϊκά ακούσματα, -λατρεύουν μπουζούκι, Ρέμο, Αλεξίου, Νταλάρα οι πιο κουλτουριάρηδες- και τη μελαχρινή φυσιογνωμία -αν και πολλοί Τούρκοι είναι ξανθοί ή κοκκινομάλληδες.
Τώρα, όσον αφορά τις επαγγελματικές δοσοληψίες νομίζω -και εκφράζω την προσωπική μου εμπειρία- πως την πονηριά τους στο εμπόριο δεν την έχουν οι Έλληνες, διότι είμαστε από ιδεολογία πιο ντόμπροι. Επίσης, οι Τούρκοι αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας όποια δουλειά, την οποιαδήποτε στιγμή, όσο μικρής σημασίας ή κέρδους κι αν είναι αυτή, διότι αρνείται το υποσυνείδητό τους να σε χάσει από πελάτη ή να σε δυσαρεστήσει, σε αντίθεση με εμάς, που έχουμε γίνει ντίβες και δε σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας, αν δεν είναι δουλειά κέρδους άνω των 500€ - και ξέρω καλά τι σας λέω...
"Μοιάζουμε με τους Ιταλούς!" υποστηρίζουν άλλοι.
Μη λέμε ανοησίες πως μοιάζουμε με Ιταλούς - una faccia una razza, και τα τοιαύτα... Έχετε πάει στο Μιλάνο και στη Βόρεια Ιταλία και έχετε βγάλει αυτό το συμπέρασμα; Άντε να μοιάζουμε με τους Νότιους Ιταλούς, τους Ναπολιτάνους. Ναι, εκεί φυσιογνωμικά θα συμφωνήσω, και στο έντονο ταμπεραμέντο κάποιοι από εμάς.
Μα με ποιους θα μπορούσαμε να συμβιώσουμε; - θα μου πείτε...
Ούτε μόνοι μας, θα σας απαντήσω! Εκεί έχω καταλήξει μετά από δεκάδες δεκάδων ταξίδια για δουλειές και για αναψυχή σε όλο τον κόσμο, που έχω κάνει.
Γιατί τα παραπάνω συμπεράσματα δεν τα βγάζεις από τον καναπέ του σπιτιού σου ή μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας National Geographic. Χρειάζεται τριβή και επαγγελματική και φιλική σχέση με ανθρώπους από χώρες και φυλές όλου του κόσμου.
Ούτε μεταξύ μας δεν ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο εδώ, λοιπόν. Ακόμα και μετά από πυρηνική καταστροφή, να έχει καταστραφεί δηλαδή ο πλανήτης Γη και να είμαστε εμείς και οι εξωγήινοι στο ουράνιο στερέωμα.
Δε μας ενώνει πλέον μεταξύ μας ούτε το ιερό μας χώμα, πολύ φοβάμαι, δε λιγωνόμαστε στο άκουσμα του Εθνικού μας Ύμνου, πια.
Ζήτησα να βάλω μια σημαία έξω στο μπαλκόνι στο γραφείο και με πήρανε για ούφο ή για Χρυσή Αυγή (!!!)
Είμαστε πλέον οι πιο ανοικοκύρευτοι άνθρωποι, αφού, αντί να πάρουμε σκούπα και να αρχίσουμε από το δικό μας σπίτι το σκούπισμα, προτιμάμε, χρόνια τώρα, να βάζουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί για να μην τα βλέπουμε όταν καθόμαστε - χώρια που είναι σαν έχουμε πέσει στα ξόρκια της μάγισσας από το παραμύθι της Ραπουνζέλ ένα πράγμα, και ό,τι βιασμό και ασέλγεια κι αν μας κάνουν οι κατά καιρούς ανισόρροποι κυβερνώντες, εμείς χαμογελάμε σαν να έχουμε κατεβάσει, όλο το έθνος ταυτόχρονα, ένα κουτί Xanax.

 

olga-8

 

Βασίλισσα Όλγα: Μια γνήσια Ρομανόφ.

 


Η βασίλισσα Όλγα, μια μεγάλη προσωπικότητα, που, αν διαβάσετε για το έργο που άφησε στη χώρα μας θα εντυπωσιαστείτε (ναι, φυσικά με χρήματα των Ελλήνων - σας προλαβαίνω γιατί είστε και γλωσσοκοπάνες μερικοί), όπως το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, το Αγία Όλγα και το Ρωσικό Νοσοκομείο στον Πειραιά, είπε κάτι σωστό, νομίζω, για τους Έλληνες :
"Οι Έλληνες είναι λαός στη βάση αναρχικός, με την κυριολεκτική σημασία του όρου" και σκεφτείτε τι σημαίνει ο όρος: Αυτός που δεν περιορίζεται από τις καθιερωμένες αρχές...
Η βασίλισσα, βέβαια, είχε πει και κάποια αλλά χαριτωμένα του τύπου ''προτιμώ να με κυβερνάει ένα λιοντάρι ράτσας παρά τριακόσιοι αρουραίοι", αλλά, ας μην τα πάρουμε και όλα σοβαρά - μεγάλη γυναίκα ήταν ό,τι ήθελε έλεγε...
Είμαστε περίπτωση λαού, νομίζω, αγαπημένοι μου αναγνώστες!
Ό,τι και αν μας λένε κατάπτυστα στα μούτρα, ό,τι και αν μας κάνουν, πλέον με τις επιλογές που έχουμε κάνει χρόνια και χρόνια τώρα, άντε να βγάλουμε τη ρετσινιά από επάνω μας.

 

FullSizeRender

 


Όχι οργισμένες επιστολές της κυρίας Αναγνωστόπουλου (μα φτιάξε αυτό το μαλλί, καλή μου, και να θέλω να μην το βλέπω, δεν μπορώ, έρχεται και καλοκαίρι, θα πάρεις αέρα), αλλά ούτε διάβημα πολύ πιο ισχυρό σε ισχύ δεν πρόκειται να απαλύνει αυτή την εντύπωση.
Εμείς και εμείς, οι νότιοι λαοί θα ξεσηκωθούμε πάλι για την απαξιωτική ρατσιστική σε βάθος και ουσία δήλωση του αντιπαθητικού, πλην αναγκαίου, Ολλανδού εταίρου.
Όπως είμαστε από τη φτώχεια μοιρασμένοι στη χώρα μας σε βόρειους και νότιους και τρώμε τις σάρκες ο ένας του άλλου, λόγω φτώχειας, και η φτώχεια φέρνει γκρίνια, λέει το ρητό, έτσι μοιραστήκαμε ευρωπαϊκά στους βόρειους και τους νότιους...
Πολύ αργά για δάκρυα, το κακό έχει αρχίσει. Όλοι σκεφτόμαστε το ίδιο: Ποια ενωμένη Ευρώπη;
Οψόμεθα...

Έλενα

Στο exclusive private dinner των Dsquared2