Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΕΙ ΠΟΤΕ!

«Tα τελευταία τρία χρόνια, οι μέρες μου ήταν ένας σκέτος εφιάλτης, απ'αυτούς που διακόπτονται για λίγο, χωρίς φωτεινό διάλειμμα, και επανέρχονται δριμύτεροι, πιο εκδικητικοί, πιο μανιασμένοι. Φόβος, ήττα, απελπισία, καταστροφή και ένα σατανικό déjà vu – σαν να βίωνα ξανά τα δύσκολα, εφιαλτικά κάποιες φορές, παιδικά μου χρόνια.


​Τη ζωή μου θα μπορούσα να την παρομοιάσω με ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που ποτέ δεν συμπαθούσα και όταν -σπανίως- έρχονταν στο σπίτι μας παιδάκια, οι γονείς μου με υποχρέωναν να παίξω κι εγώ – "Φιδάκι", λεγόταν στα 70s. Ανεβαίνεις σκάλες, ξαναγυρνάς πίσω, ανεβαίνεις πάλι και στην κορυφή, όταν βλέπεις πως έχεις ακολουθήσει σωστά το "μίτο της Αριάδνης", εκεί που χαμογελάς αυτάρεσκα ή, έστω, προφασίζεσαι τον άνετο, η ζαριά σε φέρνει πάλι πίσω κι ακόμα πιο πίσω, στην αφετηρία ξανά! "Αυτό είμαι, τελικά;", αναρωτιέσαι. Ένας ηλίθιος παίκτης, που ενώ ακολουθείς τίμια και ηθικά τους κανόνες του παιχνιδιού, βρίσκεσαι πάλι ένα βήμα πίσω, σαν αδαής, κι ας έχεις δουλέψει τόσο πολύ, έχεις δώσει έναν αδιάκοπο αγώνα, έχεις δείξει τέτοια επιμονή; Πάλι πίσω και ξανά με τους αρχάριους; Ναι, έμαθα τελικά πως αυτό λέγεται ζωή: ταπεινότητα, αποδοχή ήττας, περιμάζεμα κομματιών ψυχής και, όσο πιο γρήγορα σηκωθείς από το σκονισμένο έδαφος, χωρίς φανφάρες και περιττές κλάψες -που δεν αφορούν κανέναν- και πεις "σηκώνομαι και συνεχίζω", τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσεις να περισώσεις κάτι από την ψυχή σου και να δώσεις και ένα μάθημα στα παιδιά σου, πως η ζωή που θα διανύσουν έχει μόνο δύο μέρες: μία καλή και μία κακή! Μία καλή, που σου χαρίζει ευτυχία, και μία κακή, που σε γυρνάει στο σκοτάδι. Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι η σειρά της πρώτης ή της δεύτερης και ποια από τις δύο προκαλείς εσύ ο ίδιος με τις επιλογές σου. Αυτά έμαθα τα τελευταία τρία χρόνια, αυτά κι άλλα πολλά, που τα κρατώ μόνο για μένα και για τον σύντροφο και μέντορά μου, συνοδοιπόρο μου στα εύκολα και δύσκολα, στα πολλά και στα λίγα!


​Είμαι ονειροπόλα, αμετανόητη, φιλόδοξη, ανικανοποίητη, εργασιομανής και πεισματάρα! Ποτέ δεν το αρνήθηκα και ποτέ δεν το διαπραγματεύτηκα. Ούτε και τώρα, στα δύσκολα, αποποιούμαι τα παραπάνω, κι ας συγκαταλέγονται στα ελαττώματά μου. Μόνο η βαριά αρρώστια μπορεί να εμποδίσει τα όνειρά μου να καλπάζουν, τη φαντασία μου για δημιουργική δουλειά στη μόδα που σπούδασα και υπηρέτησα, την αγάπη μου στην ποιοτική ζωή με στιλ, το πάθος μου για τα περιοδικά, που τα λάτρεψα από νήπιο σχεδόν, γι' αυτά τα μικρά ή μεγαλύτερα που έφτιαξα και έγιναν παρέα τόσων χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα. ΕΓΩ!, LIFE & STYLE, HELLO!, VOGUE Hellas... 20 και πλέον χρόνια δουλειάς, χιλιάδες τεύχη, εκατομμύρια εργατοώρες, μέρες χαράς, κύησης και γέννας – "παιδιά" μου κι αυτά, ακριβώς σαν τα τρία παιδιά που έφερα στον κόσμο μέσα σ' αυτά τα 20 χρόνια. Κι ακόμα, εκδηλώσεις, θεσμοί, γενέθλια περιοδικών, μωρών, επέτειοι γάμων, θάνατοι γονιών, δυσκολίες, δυστοκίες, τεράστιες αγωνίες, νύχτες χωρίς ύπνο, αποτυχίες και επιτυχίες, αναγνώριση και συκοφαντίες, ίντριγκες και αποδοχή... Και πάλι εκεί, πάλι πίσω, στην αρένα.


​"Ξεκίνα από την αρχή", είπα κάποια στιγμή στον εαυτό μου, αφού έπαψαν οι κλάψες και η αυτολύπηση. Και η "σκοτεινή" Έλενα -που παραείναι σκοτεινή κάποιες φορές-, βρήκε τον τρόπο να σταθεί ξανά στην αφετηρία. Συνάντησα και πάλι την πρώτη Έλενα, αυτήν που παραμιλούσε περπατώντας στην παλιά της γειτονιά, καιγόμενη από τον πυρετό της δημιουργίας και ψάχνοντας να ορίσει αυτό που λάτρευε ως δουλειά και στην οποία κατάφερε τελικά να διακριθεί, να της δοθεί ολοκληρωτικά!.

maketa.jpg


​Όταν αισθάνθηκα πως άρχισα να βγαίνω από το πένθος και το σκότος, να νιώθω και πάλι, να οσμίζομαι τη ζωή, έψαξα να βρω εικόνες που θα με έκαναν να ονειρευτώ ξανά, εικόνες που θα μου χόρταιναν το μάτι και την ψυχή, που θα έθρεφαν τα όνειρά μου, που θα έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατότερα – όπως ένας ξαφνικός έρωτας. Και ο νέος μου έρωτας είναι αυτό το blog: ένας κόσμος από αγάπες, εμπειρίες, γνώση χρόνων, στιγμές που με καθόρισαν, εικόνες από το δικό μου, παλιό Life&Style, αλλά και από τη Vogue, στην ατμόσφαιρα των οποίων σας μύησα κι εσείς, οι χιλιάδες, λατρέψατε – και σας ευχαριστώ. Ήρθε η ώρα, νομίζω, σ' αυτή τη μίζερη καθημερινότητα που ζούμε, να κάνετε κι εσείς ό,τι εγώ. Ενημερώνομαι και συμμετέχω, λοιπόν, αλλά έρχεται κάποια στιγμή της μέρας που έχω ανάγκη την ψυχική ανάπαυση. Έχω ανάγκη να ανοίξω τη δική μου πόρτα διαφυγής, χωρίς καμία ενοχική σκέψη, απαλλαγμένη από κάθε μίζερη είδηση που θα με κρατήσει καθηλωμένη στο ίδιο σημείο. Θελω να σας προτρέψω να συνεχίσετε κι εσείς να ονειρεύεστε με μια φαντασία εκλεπτυσμένη, απαλλαγμένη από τη γειωμένη πραγματικότητα και από την κάκιστη πληροφόρηση που, τις περισσότερες φορές, οδηγεί για εκτόνωση μόνο στο κουτσομπολιό. Εικόνες, βίντεο, μυθικές ιστορίες, αξιόλογες συνεντεύξεις, αντικείμενα υψηλής αισθητικής, προσιτά, αλλά και απρόσιτα, ίσως και εξωφρενικά για πολλούς, μόνο για χάζεμα, ωστόσο πανέμορφα, που φτιάχνουν τη διάθεση, αλλά και ειδήσεις, και μόδα προσιτή, φιλτραρισμένη με επαγγελματική μαεστρία και γνώσεις από καταξιωμένους στο χώρο τους επαγγελματίες, συνεργάτες αυτού του blog, θα σας ανοίξουν ένα φωτεινό παράθυρο στη ζωή, μια διέξοδο στην όμορφη πλευρά της.


​Ό,τι έχω δημιουργήσει στα media τα τελευταία 25 χρόνια με ταλαιπωρούσαν μέχρι να βγουν όσο το δυνατόν αρτιότερα και πιο ποιοτικά γιατί, κατά την ταπεινή μου άποψη, σημασία δεν έχει ποιος είναι πρώτος σε τι, εφημερίδα, περιοδικό, ίντερνετ, αλλά ποιος κάνει τι. Άλλωστε, όπως μου έχει πει χαρακτηριστικά ο μέντοράς μου, Αντώνης Λυμπέρης, τα sites και τα blogs παρουσιάζουν μια εικόνα σαν μαροκινό σουκ: χιλιάδες μικροπωλητές διαλαλούν την πραμάτεια τους, ο ένας φωνάζοντας δυνατότερα από τον άλλον. Μάλλον ήρθε και η σειρά μου να απλώσω μπροστά σας το δικό μου μαγικό χαλί... Ελπίζω μόνο να έχει πάνω του μοναδικά σχέδια για να σας απογειώσει μαζί του.


​Θα σας οδηγώ, λοιπόν, καθημερινά, μέσα από το Elena's Diary στη δική μου οδό διαφυγής, σ' αυτήν που σας μύησα πριν από χρόνια μέσα από τα περιοδικά και εσείς γενναιόδωρα με ακολουθήσατε, απλώνοντάς μου το χέρι. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Γι' αυτό πάμε μαζί από την αρχή, σ' αυτό που αφήσαμε στη μέση, ας αποδράσουμε παρέα! Σας υπόσχομαι ότι θα είναι μια υπέροχη διαδρομή!».

 

Welcome to Elena's Diary !