ΣΤΑΜΑΤHΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ!

 

IMG 5041 2

 

Γυρνάω την προβληματική και προβληματισμένη Ευρώπη με ένα αεροπλάνο σχεδόν κάθε εβδομάδα για δυο μέρες, κατέχοντας πλέον άτυπα τον τίτλο της βοηθού προϊστάμενης καμπίνας αεροσκάφους... Τελικά ευτυχώς που λόγω δουλειάς, καταιγιστικής εργασιομανίας που με έχει καταλάβει, βρίσκω τρόπο και βγάζω το κεφάλι μου να αναπνεύσει έξω από αυτό το σάπιο καζάνι της χώρας μέσα στο οποίο κοχλάζουμε όλοι τα τελευταία χρόνια.

Νιώθω πιο τυχερή και από τυχερή αν χάσω κατά δύο συνεχείς ημέρες ελληνικό δελτίο ειδήσεων !

Το πόσο ακαταλόγιστη κατάσταση ζούμε ως πολίτες στην κυριολεξία το αντιλαμβάνεται ο Έλληνας όταν μυρίσει αέρα άλλης χώρας, και δη μιας ισορροπημένης άλλης από το νομιμοποιημένο πλέον φρενοκομείο της Ελλάδας, όπου κρατούμαστε όλοι τρόφιμοι.

Έχουμε πάθει ιδρυματοποίηση και δεν αντιδρούμε σε όλα τα παράλογα που συμβαίνουν κάθε μέρα δίπλα μας από τους κυβερνώντες προς όλους μας, από την Ευρώπη προς την κακόμοιρη αυτιστική Ελλάδα, από Έλληνα προς Έλληνα συμπολίτη, που πραγματικά οι σφαλιάρες είναι καθημερινές, απανωτές και δε σου επιτρέπουν να πάρεις ανάσα.

Φτάσαμε στο σημείο που, όπως λέω εγώ, αυτό που καθημερινά ζούμε στην Ελλάδα να είναι επιθεώρηση «Δελφινάριο» με μεγάλο και ποικίλο πρόγραμμα με Νούμερα με Ν κεφαλαίο, απίθανους τύπους ανθρώπων πρωτοεμφανιζόμενων στο ελληνικό πολιτικό και κοινωνικό στερέωμα.

Μια επιθεώρηση που μου θυμίζει όταν ήμουν μικρή και με είχε πάρει αγγαρεία η αδελφή μου σε πρεμιέρα της Ελεύθερης Σκηνής σε θερινό θέατρο με τον προφητικό τίτλο «Το Σώσε».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη χώρα και, αλήθεια σάς το λέω, κάθε φορά που ετοιμάζω βαλίτσες για δουλειά στο εξωτερικό, από τη μια νιώθω τύψεις για τις 48 συνήθως ώρες που θα λείψω από την οικογένεια, αλλά ένοχα, από την άλλη, νιώθω πως ανυπομονώ να κάτσω στη θέση μου στο αεροπλάνο, να βάλω τη ζώνη μου και να ξεφύγω από την ατελείωτη καφρίλα, πολιτική και κοινωνική, που δέρνει τη χώρα μου, χειρότερα παρά ποτέ τα τελευταία χρόνια

Είσαι επιτυχημένος; Αποκλείεται, κατά το ελληνικό δοκούν, να είσαι τίμιος! Κλεμμένα, βρώμικα λεφτά των φτωχών και των αναξιοπαθούντων τρως κι εσύ είσαι ένα καπιταλιστικό περίττωμα. Και αν έχεις και επιχείρηση αυτές τις δόλιες μέρες στην Ελλάδα, αν δηλαδή κατορθώσεις με μαγικά να την κρατάς ανοιχτή, τότε είσαι σίγουρα απατεώνας που όλοι θα αποκαλύψουν τις πομπές σου

Αν έγινε το μοιραίο να μην μπορέσεις να κρατήσεις την επιχείρησή σου και υποπέσεις στο απονενοημένο διάβημα της πτώχευσης; Τότε όλοι οι υπόλοιποι πανέξυπνοι και απείρως πιο ταλαντούχοι Έλληνες, άσχετα εάν δεν έχουν ανοίξει ως επιχειρηματίες ούτε καντίνα καρπουζιών σε πεζοδρόμιο επαρχίας με φύλλα κοκοφοίνικα για σκίαστρο, ξέρουν στα σίγουρα πως είσαι ένας απατεώνας που δε δικαιούται να έχει δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Κι ας πλήρωνες πάντα, κι ας ήσουν σωστός στις υποχρεώσεις σου μέχρι να σε βρει η πυρηνική ελληνική καταστροφή, και φυσικά τρίβουν τα χέρια τους με ευχαρίστηση αν μάθουν πως ψυχορραγείς ή ζεις δέκα μέτρα κάτω από τη γη σε λαγούμι.

«Επιχειρήσεις δεν είχε;» ακούς να λένε... Στην Ελλάδα αυτό είναι ποινικά κολάσιμο πλέον.

 

photo 2

 

Εκτός αν... Αν αφήσεις το μάταιο τούτο κόσμο, αν σου συμβεί το τραγικό ατύχημα, δυστύχημα, αρρώστια μοιραία.Τότε ξαφνικά αγιοποιείσαι από το σύστημα, όλοι θα πουν πως, αν και άτυχος, αν και κατέβαλλες προσπάθειες μέχρι την τελευταία στιγμή να περισώσεις και να κάνεις ό,τι καλύτερο, τελικά επήλθε το μοιραίο! Εξαίρετη προσωπικότητα! Επιχειρηματίας με ήθος, σπάνιος άνθρωπος, φίλοι, εχθροί δυσαρεστημένοι, ευχαριστημένοι ευλογημένοι ή όχι, όλοι θα σε εξυμνούν αφού έφυγες από το μάταιο τούτο κόσμο! Έδωσες τροφή στο δράμα και στο θέαμα που απαιτεί η ελληνική κοινωνία του 2016, οπότε ξεμπλέκεις μια και καλή.

Έκανες όμως το λάθος να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες; Έκανες το λάθος της «νεκρανάστασης»; Δεν έδωσες τροφή για λύπηση, τύπου Βασιλάκη Καΐλα και Μάρθας Βούρτση; Τότε προετοιμάσου για τα χειρότερα.

Καταρχήν, μην έχεις δεδομένες τις προηγούμενες φιλικές σου σχέσεις.

Θα ακούσεις και θα δεις πράγματα που δε θα τα πιστεύεις, θα καταλάβεις πόσο διπρόσωποι είναι κάποιοι, ακόμα και αυτοί που ήταν τόσο δίπλα σου που άκουγες ή μύριζες την ανάσα τους. Μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, από αυτούς να περιμένεις τα χειρότερα, όσα πιο πολλά κομπλιμέντα και επαίνους εισέπραττες παλιά από αυτούς, τόσο περισσότερη λάσπη θα φας στο πρόσωπο τώρα.

Αδύνατο, θα λες... Αυτός -ή αυτή- με αγκάλιαζε με τόση θέρμη, μου έλεγε τόσο λιγωτικά γλυκά λόγια, σχεδόν δακρύζοντας... Κι όμως, καλά μου, και εγώ αν δεν το έβλεπα ή αν δεν το διάβαζα (!) από κάποια σεσημασμένα του διαδικτύου, δε θα το πίστευα. Άβυσσος η ψυχή του Έλληνα στις μέρες μας. Το έθνος περνάει βάρβαρες ώρες, ως γνωστόν, αλλά τις πιο βάρβαρες τις περνούν οι ψυχές των Ελλήνων, που έχουν μαυρίσει από κακία, φθόνο, μοχθηρία. Ποτέ άλλοτε νομίζω δεν είχε ξεφτιλιστεί το ελληνικό φρόνημα τόσο σε αυτή την οικονομική κρίση της τελευταίας πενταετίας, που όλοι οι Έλληνες με συμπλεγματική προδιάθεση ή μη έχουν ξεφύγει και μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο πρωτόγνωρο. Πίσω από ένα χαμόγελο φοβάμαι πως κρύβεται ένας χαυλιόδοντας έτοιμος να σου δαγκώσει την καρωτίδα.

Πίσω από έναν ενθουσιώδη εναγκαλισμό υπάρχει ένα ακονισμένο μαχαίρι που θα σου τρυπήσει την πλάτη και θα φτάσει μέχρι την καρδιά.

Πίσω από μια θερμή χειραψία υπάρχει μια επαφή με το διάολο.

Κορυφαία απογοήτευση. Μεγάλη εθνική κατάπτωση, που μακιγιάρεται και μετενσαρκώνεται σε κάτι άλλο με ακραία εθνικά φαινόμενα, όπως αυτό του προχθεσινού τραγικού γεγονότος της κηδείας ενός νέου καλλιτέχνη, που έλαβε διαστάσεις εθνικού πένθους, κυρίως από τα media

Δεν τον γνώριζα τον καλλιτέχνη, ούτε προσωπικά ούτε καλλιτεχνικά, εκ των υστέρων διάβασα τη διαδρομή του.

Έμαθα όμως πως είχε προλάβει να φάει πολλή λάσπη ζωντανός. Μάλιστα, με τραγική ειρωνεία, η ελληνική ευυπόληπτη και αναμάρτητη, κατά τα άλλα, κοινωνία τον «έθαψε» μεταφορικά κάνοντάς του εξευτελιστική κριτική τρεις τέσσερις μέρες πριν προλάβει να κηδευτεί μοιραία, στην κυριολεξία.

Οι ίδιοι Έλληνες και τα ελληνικά μέσα τον κήδεψαν κατόπιν σε ένα κλίμα που μόνο σε λατρεία πρωθυπουργού ή μέντορα παρέπεμπε.

Ζούμε το απόλυτο ακατανόητο, αγαπητοί μου. Έχει σαλέψει το μυαλό των Ελλήνων και οι πιο φτωχοί -όχι οικονομικώς- στο πνεύμα, οι απαίδευτοι, δηλαδή οι πραγματικά φτωχοί Έλληνες, τρέφονται με τις σάρκες των διπλανών τους, με τις ζωές των άλλων ! Ζούμε σε μια χώρα που, κατ' εμέ, δεν έχει αύριο, δεν έχει φρόνημα, όχι μόνο πολιτικό, αλλά κυρίως εκπαιδευτικό, και γι' αυτό πρέπει ο καθένας μας να βρει τη δική του λύση με υπεράνω ήθος και με περίσσευμα αγάπης και να πορευτεί όπως μπορεί.

Πριν καταφύγουν στην αναπαραγωγή του φθόνου -όσοι το κάνουν κατά συρροή ή όσοι το βρίσκουν ευκαιρία να ξεχνιούνται από τη μιζέρια της δικής τους ζωης- ας σκεφτούν πως το άδικο προβλέπει η μοίρα πως θα κάνει καποιους γύρους, αλλά κάποια στιγμή θα πέσει σαν δαμόκλειος σπάθη σε αυτούς.

Ας δίνουμε, ειδικά τώρα, σε αυτόν το ζοφερό καιρό, μόνο καλό.

Ας μην κρατάμε τοξικότητα φθόνου μέσα μας, ειδικά τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει στο τέλος

Όλοι εκνευριζόμαστε, θυμώνουμε, αγανακτούμε, φτάνουμε σε ακραίες λύσεις για να βρούμε το δίκιο μας. Όσοι το συνεχίζουμε, όμως, σε βάθος χρόνου και αυτό το μετατρέπουμε σε φθόνο, σε ιερή μοχθηρή αποστολή τζιχάντ, γινόμαστε μόνο άρρωστοι.

Σας το λέω εκ πείρας, τα τελευταία τέσσερα χρόνια δέχτηκα και εγώ και όλοι οι δικοί μου άνθρωποι που αγαπώ, μικροί, μεγάλοι, συκοφαντία και φθόνο.

Η σιωπή και η ησυχία κατάλαβα πως είναι πολύ μεγάλες εσωτερικές δυνάμεις.

Δύναμη ωστόσο έχει και να συγχωρείς και αυτούς που σε τσακίζουν ή σε τσάκισαν με φθόνο στο παρελθόν. Αν δε συγχωρείς τους «μικρούς» ή τους απαίδευτους, κολλάς για πάντα κι εσύ και το μυαλό σου στο φθόνο τους και στις μικροπρεπείς σκέψεις τους.

Κάθε μέρα διαβάζω πολλά στο διαδίκτυο, ευτυχώς δεν έχω και δεν είχα προσωπικό Facebook από επιλογή, γιατί εκεί γίνεται παρέλαση ηλιθιότητας. Κάθε συμπλεγματικός, ακόμα και ανώνυμα, εκτοξεύει τη δική του ρουκέτα και κρύβεται με ένα ψευδώνυμο πίσω στην ποντικότρυπα της ζωής του. Δε διαβάζω λοιπόν πολλά από αυτά ή μου τα στέλνουν συνεργάτες, αν αφορούν εμένα, το περιοδικο ή τις άλλες μου δουλειές ή απλώς διαβάζω κάποια σχόλια στα μεγάλα πολιτικά sites για να βλέπω με τα μάτια μου πώς σκέφτονται οι νεοέλληνες.

Όλα τα παραπάνω όμως, εδώ και καιρό τα σταμάτησα γιατί αποκαρδιώθηκα, κουράστηκα και απογοητεύτηκα από τη μοχθηρία των σχολίων τους, από την ασύλληπτη λοιδορία, ελαφρά τη καρδία, κάποιων. Μα δεν έχω και κάποιον πρόγονο μου, μάνα, πατέρα, να ρωτήσω αν ήταν πάντα έτσι η ελληνική κοινωνία! Κι άλλες φορές στο παρελθόν ζήσαμε κρίσεις ως έθνος. Άραγε, πάντα έτσι διαβρωνόμασταν κοινωνικά; Από πότε ο ένας Έλληνας δαγκώνει έτσι τον άλλο και φεύγει τρέχοντας γελώντας ευχαριστημένα;

Δεν μου αρέσει αυτή η δύσμορφη, ψυχολογικά άρρωστη, χώρα. Χαμογελάς και σε υποψιάζονται, κάνεις όνειρα και σε ειρωνεύονται. Πέφτεις; Σου ρίχνουν μια δυνατή σπρωξιά μήπως κατρακυλήσεις λίγο πιο κάτω και σκάσεις με θόρυβο σαν πυροτέχνημα...

Καταφέρνεις κάτι; Θέλουν να σε εκδικηθούν, παράγεις έργο, σε γελοιοποιούν. Πεθαίνεις; Σε αγιοποιούν! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ να κατέβω συμπατριώτες!

Συνεχίστε μόνοι σας.

Προτιμώ σε μια τέτοια Ελλάδα να ταξιδεύω όταν και όσο μπορώ περισσότερο, να δουλεύω ατελείωτα με στόχους για να πάρω πίσω τη ζωή μου, να διαβάζω κάποιον σοφότερο αντί να ψάχνω στο διαδίκτυο για βρισιές και συκοφαντίες, και κυρίως να βασανίζω το μυαλό μου για όνειρα και λύσεις που θα με κάνουν να βγάλω το κεφάλι ψηλά από αυτό το βρωμερό καζάνι, για να μυρίσω καθαρό αέρα!

Ψάχνω απεγνωσμένα τον αέρα της παλιάς καλής Ελλάδας, αυτής που κάποτε ήμασταν παιδιά, όλοι πιο μικροί και όλοι πιο αθώοι...

Έλενα

Αντίστροφη μέτρηση
40 things about me