On the way back

 

photo 1

 

Πριν από τρεις ακριβώς ώρες αποχαιρέτησα σφίγγοντας δυνατά τον δεκαοχτάχρονο γιο μου, αφήνοντας τον εμπρός από το νέο του σπίτι, στ φοιτητική εστία, σε μια άλλη χώρα όπου για τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι η επίσημη πρώτη κατοικία του.
Μεγαλώσαμε μαζί, αυτός κι εγώ, τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια αφού θυμάμαι τον εαυτό μου σαν χθες να τον αντικρίζω πρώτη φορά στην εντατική και στη θερμοκοιτίδα του, εκεί που πέρασε και τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής του, χώρια από εμένα, που πηγαινοερχόμουν τρεις φορές την ημέρα στην κλινική για να τον θηλάσω.

Ο αγαπημένος μου Αλέξανδρος, το μόλις ενός κιλού και 950 γραμμαρίων μωράκι που ήρθε επειδή βιαζόταν, ως συνήθως, στη ζωή τρεις μήνες νωρίτερα από το ορθό, αφού πέρασε πολλά και διαφορά σκαμπανεβάσματα και κινδύνους υγείας ως εφταμηνίτικο, έγινε πολύ γρήγορα ένας ανεξάρτητος πολύ δυνατός άντρας.
Δεν είναι ακραίο εάν πω πως ειδικά με τον Αλέξανδρο διατηρώ πάντα μια πεποίθηση, μια σιγουριά, πως ξέρει να προστατεύει τον εαυτό του. Δεν ξέρω εάν ευθύνεται για αυτό πώς πάλεψε για τη ζωή του όταν ήταν μωρό...

 

photo

 


Επίσης το ανομολόγητο, αυτό που έχω αισθανθεί μόνο με μετρημένους δυο ανθρώπους της ζωής μου, είναι πως νιώθω ότι μπορεί να με προστατέψει ό,τι κι αν συμβεί, πράγμα περίεργο για μια γυναίκα εξαιρετικά ατίθαση και μαγνήτη ευθυνών σαν εμένα.
Σήμερα ένα κεφάλαιο έκλεισε, με επιτυχία θέλω να πιστεύω, στην ιστορία μας ως μαμάς και γιου. Από την πρώτη μέρα που τον πήρα υγιή στην αγκαλιά μου και τον έφερα στο καλάθι του στο σπίτι μας, όπου τον περιεργαζόταν περίεργα η 3χρονη αδελφή του Φιλίππα,από την πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου,του δημοτικού, ακόμα και του Γυμνασίου, μεγαλώσαμε και δυναμώσαμε παρέα την ανεπανάληπτη σχέση αγάπης Μάνας και Γιου.
Με καταλαβαίνει όταν ξέρω πως κανένας άλλος δεν αντιλαμβάνεται τι νιώθω. Οι παρατηρήσεις του, τα σχόλιά του, οι συζητήσεις μας χαρακτηρίζονται πάντα από μια ιδιαίτερη ωριμότητα από την πλευρά του, με συμβουλές σαν να είναι ένας καλός συνομήλικος φίλος μου και όχι σαν γιος μου.

 

photo 3


Ο Αλέξανδρος, ώριμος μέσα στην ανωριμότητα της νιότης του και στην καθηλωτική ενέργεια των δεκαοχτώ χρόνων του, εκτός από τις ανεπανάληπτες στιγμές πηγαίου χιούμορ, μου έχει δώσει ατάκες για τροφή της σκέψης πολλές φορές, και ας μην το έχει φανταστεί.
Περιμένω να κυλήσουν κι αλλά πολλά πολλά χρόνια μαζί του, να χορτάσει και να χορτάσω μαζί του τις χαρές του και μόνο εγώ ξέρω ( και κάποιες άλλες σκληρές αλλά το ίδιο συναισθηματικές με μένα εργαζόμενες μαμάδες ) πόσο αναστατωμένη νιώθω που τον άφησα ελεύθερο να αποδράσει από εκεί που νόμιζα πως θα τον κρατούσα για πάντα: Την αγκαλιά μου, την Ελληνική μητρική σκιά μου, που έπεφτε από βρέφος επάνω του και του θύμιζε πως εγώ τον προστατεύω από τα πάντα.
Είσαι μόνος, μεγάλος πια και ελεύθερος, αγαπημένε μου γιε, σε μεγάλωσα αρκετά και σταθερά θέλω να πιστεύω και εγώ και ο πατέρας σου μαζί και τώρα νομίζω πια πως είσαι ελεύθερος να κυνηγήσεις μόνος σου την ζωή σου. Από εδώ και στο εξής η σκηνή είναι δική σου και εγώ κάθομαι για πρώτη φορά να σε παρακολουθώ ως πρωταγωνιστή του δικού σου έργου!
Να είσαι καλός, δίκαιος και ταπεινός.
Και να θυμάσαι πως δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο, τυχερό και άτυχο.
Είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τη ζωή που ζούμε, ή αλλιώς ζούμε τη ζωή που μας αξίζει...

Έλενα