Η Τσαγκαράδα της Τζένης Καρέζη: Ιστορίες και αναμνήσεις από το σπίτι της αξέχαστης ηθοποιού στο Πήλιο

1. Σπίτι

 

«…Το σπίτι στο Πήλιο, μέσα σ’ ένα δάσος από οπωροφόρα δέντρα. Εκεί πηγαίνουμε τώρα και καθόμαστε οι τρεις μας, μέσα σ’ αυτόν τον παράδεισο. Με τις φυσικές πηγές να τρέχουν μέσα στην αυλή μας, με το φούρνο όπου ζυμώνω και ψήνω το ψωμί, με τα βιβλία μας, τις μουσικές μας και την ποίηση που αναδύεται από κάθε γωνιά της Τσαγκαράδας. Μια βίλα στην εξοχή δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Ενώ ένα παλιό σπιτάκι στο Πήλιο είναι μια άλλη πρόταση ζωής. Κι εγώ αυτή τη ζωή θέλω».

 

2. Τζένη

 

Έτσι έγραφε η Τζένη Καρέζη στο ημερολόγιο της («Τετράδια Ζωής», εκδόσεις Καστανιώτη, 1993), σε ένα από τα πολλά σημεία που μνημόνευε τον επίγειο παράδεισό της. Ήταν μαζί της ο Κώστας και ο Κωνσταντίνος Καζάκος, οι άντρες της ζωής της - γι’ αυτό και ήταν «τρεις».

 

3. Με τον Κώστα Καζάκο

 Με τον Κώστα Καζάκο

 

«Το τελευταίο βράδυ κάναμε με τους μαστόρους ένα τσιμπουσάκι. Εκεί, στην ατέλειωτη ακόμη αυλή μας. Και το απίθανο φεγγάρι της Τσαγκαράδας φώτιζε τις πετρούλες μου. Λίγο τσιπουράκι, ο Κωνσταντίνος με την κιθαρίτσα του, ο Βαμβακάρης κι ο Τσιτσάνης, ο Κώστας να ’χει έρθει στο κέφι. Και πρωί-πρωί τα φορτώσαμε και φύγαμε. Ψιλόβρεχε. Άκου σύμπτωση! Γύρισα κι είδα το χωριό μου –έτσι θεωρώ την Τσαγκαράδα– να χάνεται μέσα στην ομίχλη. Να χάνεται μαζί της και η ξεγνοιασιά. Δυο τρία βοτσαλάκια τα ’χα πάρει μαζί μου. Έτσι, για γούρι».

 

4. Με τον Κωνσταντίνο Καζάκο

Με το γιο της, Κωνσταντίνο Καζάκο

 

Λίγο πριν από τη «Μήδεια» (1985)

«Πριν αρχίσω πρόβες για τις παραστάσεις της “Μήδειας”, στην Επίδαυρο, βρισκόμουνα στο Πήλιο. Έφτιαχνα εκεί, μαζί με τους μαστόρους, το σπιτάκι μου στην Τσαγκαράδα. Ξύπναγα στις 6 το πρωί κι άρχιζα πετραδάκι-πετραδάκι να κεντάω την αυλή μου. Εδώ αυτή η πλάκα, εδώ αυτή η κόκκινη πετρούλα από την Νταμούχαρη ή από το Μυλοπόταμο. Γύριζα τα βράδια με ένα τσουβάλι στις ακρογιαλιές και μάζευα πολύχρωμα πετράδια. Πρωί-πρωί έπαιρνα ένα μικρό σφυρί και άρχιζα να τα φυτεύω, λίγο πριν γίνει το αρμολόγημα. Κι όλα είχανε μετατοπιστεί. Μακριά το θέατρο, μακριά οι αγωνίες και τα προβλήματα, μακριά οι κακίες και οι φτήνιες και τα “σου είπα” και “μου είπες” και οι ίντριγκες και τα κυκλώματα. Μακριά. Εκείνο που μέτραγε ήτανε αν θα μπει η κόκκινη πετρούλα δίπλα στη μαύρη. Κι αν θα πετύχει το ψαράκι που προσπαθούσα να φτιάξω από μια πηλιορείτικη πλάκα. Και να το βάλω δίπλα στο ρυάκι που διασχίζει την αυλή. Ένα ψαράκι, δύο, τρία… Και δίπλα τους να τρέχει το νερό και να ’ναι σαν να φεύγουνε μαζί του. Θαύμα».

«Κι αρχίσανε να έρχονται και οι τσεβρέδες που μάζευα από παιδί και που τους είχα δώσει να μου τους καδράρουνε. Τους κρέμαγα στον τοίχο και το σπιτάκι έπαιρνε ζωή. Στόλιζα με μπακίρια τη μεσάντρα κι έτρεχα πάλι στην αυλή. Ένα ψαράκι είχε σπάσει. Καταστροφή. Έπρεπε να βρεθεί άλλη πέτρα κατάλληλη. Έτρεχα στο γείτονα. Είχα δει δυο-τρεις εκεί. Και τακ-τακ-τακ, να το καινούργιο μου ψαράκι. Πανηγύρι. Όχι, για να μη γίνει η “Μήδεια”. Είμαι εδώ τόσο ήσυχη και ευχαριστημένη. Θα μείνω όλο το καλοκαίρι. Δε θα κατέβω καθόλου στην Αθήνα. Και θα τελειώσω το σπιτάκι μου. Και θα διαβάσω. Και θα ’ρχονται μόνο οι φίλοι μου, που αγαπάω. Και θα ξεκουραστώ. Την έχω ανάγκη αυτήν την ηρεμία. Αλλά… Αλλά υπήρχε ο ΡΟΛΟΣ, που τον λάτρευα και θα τον λατρεύω όλη μου τη ζωή. Υπήρχε και η Επίδαυρος. Το όνειρο που είχα από παιδί. Το όνειρο που έχει κάθε παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο…»

 

5. Δορυφόρος

 

Σήμερα, ένα πέτρινο αμφιθέατρο ξεχωρίζει από το δορυφόρο στον προαύλιο χώρο. Το μικρό θέατρο «Τζένη» φιλοξενεί παραστάσεις, για να ζωντανεύει την τέχνη που η οικοδέσποινα υπηρέτησε με πίστη σε όλη της τη ζωή…

 

6. Θέατρο

 

«Σε λίγες μέρες ξαναβρήκα τα πετράδια μου στην Τσαγκαράδα. Ήταν εκεί αυτά και με περιμένανε. Άρχισαν πάλι τα προβλήματα. Δε θα ’τανε ωραία αυτόν τον καταπράσινο βράχο που βρέθηκε στην αυλή να τον κάνουμε κάτι σαν βρύση; Και από εκεί να τρέχει το νερό μέσα στο ρυάκι;».

 

7. Μνήμα

 

Κι αν ο καταπράσινος βράχος δεν έγινε βρύση στο "χωριό" της, τη συντροφεύει ακόμα στην τελευταία της κατοικία…

Στέλιος Κοντέας