The Big Comeback of Fashion's Dramatics

« Το αριστοτεχνικό άγγιγμα του Christian Dior δεν έχει σταματήσει λεπτό να αποτελεί πήγη έμπνευσης για τις συλλογές μου» εξηγεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Οίκου, Raf Simons λίγα λεπτά μετά το show Haute Couture A/W15. Στο κήπο του Μουσείου Rodin, μια μαγική ατμόσφαιρα αιχμαλώτισε αιθέριες υπάρξεις να κρατούν νωχελικά κάπες και μανδύες, να γίνονται μέρος της ατμόσφαιρας, και υποκείμενα της ίδιας της τέχνης. Με δειλά αλλά σταθερά βήματα, η ανατροπή έχει ήδη γίνει. Στo show του Gareth Pugh A/W15, τα μοντέλα ανταλλάζουν ματιές ενώ στην περίπτωση του brand Comme des Garçons, τα μοντέλα ήταν υπάρξεις από έναν άλλο διαφορετικό κόσμο. Στην εποχή που το show ενός Οίκου είναι η υφή, η αισθητική και ο ήχος του, η πασαρέλα φαίνεται να αναζητά την αναγέννηση του δράματος, της σκηνοθεσίας και της κίνησης.

  

 

 

 

Gareth Pugh A/W15 Illustration by Kelly Beeman

 

 

 

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η παρουσίαση των couture συλλογών απαιτούσε από τα μοντέλα να κρατούν μία κάρτα με τον αριθμό του look, ώστε να είναι ευκολότερο για το κοινό να κρατά προσωπικές «σημειώσεις». Με την εμφάνιση προσωπικοτήτων όπως ο John Galliano, o Issey Miyake και ο Yohji Yamamoto, η αίσθηση της κίνησης και τα χαρακτηριστικά του performance, άρχισαν ένα απροκάληπτο φλερτ με τους τότε ισχύοντες κανόνες της πασαρέλας. Η πρώτη collection του Galliano εμπνέεται από μια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στην οποία είχε δουλέψει, ενώ ο Yamamoto επηρεάζεται σχεδιαστικά από τα κουστούμια που φορούσε στην σκηνή η Pina Bausch. «Ήταν μια εποχή επιπολαιότητας, λάμψης, υπερβολής και επιδεικτικότητας» δηλώνει χρόνια μετά ο Yamamoto. « Η κεντρική σκηνή ήταν το γυναικείο σώμα, και η μόδα έγινε θεατρική, λεπτομερής και πραγματικά εκτυφλωτική».

 

 

 

 

Max Mara A/W15 Illustration by Kelly Beeman

 

 

 

 

Με την έλευση του Alexander McQueen to 1992, η αφοσίωσή του στο performance έγινε ξεκάθαρη μέσα από μοντέλα – ηρωίδες και ενδύματα - έργα τέχνης που ολοκληρώνονταν επί σκηνής, την ώρα που το show έφτανε στο «crescendo» του. H οικονομική ύφεση, εξαφάνισε κολοσσούς της βιομηχανίας της μόδας και ενώ οι αναρρυθμίσεις κάθε budget ήταν στο «τραπέζι» των ισχυρών, η Phoebe Philo έγινε η creative director του Οίκου Céline. Μέσα σε έναν «κυκέωνα οικονομικών αλλαγών» η επιτυχία της –αισθητική και οικονομική- θεμελίωσε τις βάσεις του μοντερνισμού. «Σκέφτηκα να ξεκαθαρίσω. Να στηριχθώ στην δύναμη και την απλότητα. Να δημιουργήσω ένα ρεύμα σύγχρονου μινιμαλισμού» δηλώνει αργότερα σε συνέντευξη της η Philo. Η διάθεση επίδειξης άφηνε τα ισχνά ίχνη της να καλυφθούν με μια minimal πολυτέλεια που ενώ ήταν η επιτομή του chic, δεν τραβούσε τα βλέμματα. Το πνεύμα των Galliano & McQueen, μπορεί να είχε πάρει νέα μορφή, αλλά τα αιτήματα για επιστροφή των dramatic στοιχείων είχαν ήδη γίνει δεκτά.

 

 

 

 

Maison Margiela A/W15 Illustration by Kelly Beeman

 

 

Γυμνά σώματα κάτω από ογκώδη υφάσματα που λειτουργούν ως στολίδια, εύθραυστες υπάρξεις και απρόσιτη ομορφιά είναι ο νέος δρόμος που χαράζουν οι Οίκοι Maison Margiela και Max Mara μέσα από τις τελευταίες τους συλλογές. Η μαγεία από το show του Gareth Pugh στην υπηρεσία της τέχνης του εντυπωσιασμού λειτούργησε με τις τεχνικές του Galliano, με τον λεπτομερή σχεδιασμό των σκηνικών, το παιχνίδι του εντυπωσιασμού, την δύναμη της σκηνοθετημένης έμπνευσης. Ο Raf Simons, βυθίστηκε στα άδυτα της τέχνης και της φαντασίας του μετρ Christian Dior, με την κίνηση να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα σκηνικό εμπλουτισμένο με προσωπικά στοιχεία και πινελιές αθωότητας. Το show του Simons, πρόσφερε ένα άγγιγμα ψευδαίσθησης μιας ισορροπίας ανθρώπινων χαρακτηριστικών και διεξοδικής σκηνοθεσίας. Το συναίσθημα του Θεάτρου, το στοιχείο που ανέδειξε τον Lee McQueen ως ιδιοφυΐα, κρύβεται πίσω από την δημιουργία ενδυμάτων για την γυναίκα που είναι αγνές αποτυπώσεις της φαντασίας του δημιουργού – η αχίλλειος πτέρνα της σημερινής μόδας.

 

Πηγή: anothermag.com

Aπό την Θάλεια Νικόλαρου